วันหยุดยาวปีใหม่ คิดโปรแกรมมากมายอยากจะไปสัมผัสธรรมชาติที่ไม่วุ่นวายกับผู้คนมากเกินไป ถ้างั้นรีบไปกันก่อนที่คนจะเยอะ เก็บกระเป๋าเดินทางตั้งแต่วันที่ 26 ธค.52 ใช้เส้นทางหลักกรุงเทพฯ – เชียงใหม่จากนั้นก็มุ่งหน้าไปฝางเพื่อไปอุทยานแห่งชาติดอยผ้าห่มปกหรือดอยฟ้าห่มปก

เรารีบจอดรถไว้แล้วเปลี่ยนเป็นรถ 4WD ขึ้นไปกางเต็นทบนดอยผ้าห่มปก เพราะต้องใช้เวลาเดินทางขึ้นไปอีกประมาณชั่วโมงกว่าๆ จะถึง ทางสุดยอดมาก มาก ถ้านั่งข้างหลังนี่กินดินแดงจนอิ่มกันไปเลย เสียดายไม่ได้ถ่ายมาให้เพื่อน ๆ ดูเพราะเรานั่งด้านหน้าคนขับ อิอิ

ประทับใจกับอากาศยามค่ำคืนจริง ๆ หนาวมาก มาก ประมาณ12 องศา แต่ยังโชคดีที่อุทยานมีเครื่องทำน้ำอุ่นอยู่ ห้องสำหรับอาบน้ำ โอ พระเจ้าช่วย แต่ยังไงก็ยังหนาวอยู่ดีอะ คืนนี้ต้องรีบนอน ตอนเช้าต้องตื่นตั้งแต่ตีสามครึ่งเพื่อทำธุระส่วนตัวและเริ่มเดินขึ้นเขาตอนตีสี่
เราถึงยอดเขาประมาณ 6 โมงเช้ากับระยะทาง 3.5 กิโลแม้ว เหนื่อยมาก ๆ หนาวก็หนาว ลมก็แรง ทางก็สุดยอดทั้งชันทั้งลื่น แต่ก็ผ่านพ้นไปได้ด้วยความประทับใจ

ลงจากดอยผ้าห่มปกแวะอาบน้ำแร่ที่บ่อน้ำร้อนฝางเพื่อผ่อนคลายความเมื่อยล้าแล้วขับรถต่อไปที่ภูชี้ฟ้าโดยไปทางแม่จันผ่านตัวเมืองเชียงรายแล้ววิ่งตรงมาทางพะเยามีป้ายบอกทางภูชี้ฟ้า กว่าจะถึงก็ค่ำพอดีเลยกางเต็นท์ได้อย่างเดียวเก็บภาพบรรยากาศยามเช้าที่ภูชี้ฟ้ามาฝากเพื่อนๆ

เด็กชาวเขาเยอะมาก ที่ภูชี้ฟ้าไม่ค่อยประทับใจกับสถานที่มาก เท่าไหร่เพราะคนค่อนข้างเยอะ ร้านค้าเยอะ ความสะดวกสบายมีมากพอสมควรเมื่อเทียบกับหลายปีก่อนที่ได้มาเยือนแต่ธรรมชาติก็ยังเหมือนเดิมมั้ง

ลงจากภูชี้ฟ้าก็ตรงดิ่งไปที่เทศกาลดอกไม้งามที่เชียงราย จะไปถ่ายรูปดอกทิวลิปกับดอกลิลลี่ ปีนี้ย้ายไปจัดที่ริมแม่น้ำกกเป็นปีแรกไปง่ายมากขอชมเลยมีป้ายบอกตลอดทางไม่มีหลงแน่นอน แต่แดดร้อนไปหน่อยเลยถ่ายรูปมาได้ไม่เยอะเท่าไหร่

ถ่ายรูปเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้วก็เก็บสัมภาระ กะว่าจะกลับไปนอนแถวลำปาง แล้วค่อยกลับกรุงเทพฯ พอดีเพื่อนโทรมาบอกว่าอยู่ที่ดอยกาดผี บ้านวาวี ห่างจากเมืองเชียงรายประมาณ 40 กม. เราก็ใจง่ายตามไป แต่พอขับรถไปจริง ๆ ต้องขับเข้าไปอีก 50 กิโลแม้วไกลมากทางโค้งตลอดสุดท้ายก็เลยถอดใจจะกลับแต่พอดีเห็นที่พักชื่อ เลาลีฮิลล์รีสอร์ท ก็เลยตกลงปลงใจพักที่นี่ดีกว่าเพราะขับรถต่อไม่ไหวแล้ว

เราเก็บความสงสัยไว้ในใจว่าทำไมรีสอร์ทนี้ มีชื่อภาษาจีนด้วยแล้วรีสอร์ทก็เป็นสไตล์จีน ๆ พอมีโอกาสก็เลยถามน้องที่ดูแล รีสอร์ทเค้าบอกว่าส่วนใหญ่คนมาเที่ยวไร่ชาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองไทย ไร่กาแฟ สวนส้มโดยไม่ผ่านการแว็กส์เหมือนทีฝาง และก็มากินอาหารที่นี่
เพราะอาหารขึ้นชื่อหลายอย่าง

ที่นี่อากาศดีมาก ๆ ไม่มีแอร์ ไม่ต้องเปิดพัดลม แต่ต้องนอนห่มผ้า อากาศเย็นมาก ตอนเช้าต้องใส่เสื้อกันหนาวเดินเลยทีเดียว ที่นี่เป็นโอโซนระดับไหนน๊า ของเมืองไทย เป็นรีสอร์ทที่อยู่ท่ามกลางหุบเขา บรรยากาศดีมากอยากให้เพื่อน ๆ มาเที่ยวกันเยอะ ๆ ชีวิตความเป็นอยู่ของชาวเขาที่นี่เรียบง่าย แล้วก็เป็นชาวจีนก็มีเหมือนกับหมู่บ้านสันติชล บ้านรักไทย และดอยแม่สลอง แต่สงบกว่ามาก ๆ ยังไม่มีความวุ่นวายของผู้คน ไม่มีร้านขายชามากมาย